Met pijn kinderen baren

In reacties van lezers komen we allerlei aspecten van geloof en leven tegen. Zo brengt een lezeres, na eerst een overzicht gegeven te hebben van haar levensstrijd en oplossingen ervan, het in haar situatie zeer belangrijke onderwerp aan van het ‘kinderen baren met smart’:

  • ‘Ik heb al heel wat strijd meegemaakt en er is al veel met mij gebeden. Mijn strijd uitte zich in angst, nervositeit, onbeheerst en plotseling huilen, gevoelsgestoordheid, minderwaardigheidsgedachten, onweerstaanbare ergernis, depressies en geestelijke pijnen, vergelijkbaar met migraine, maar dan in zeer hoge mate. Het bestond uit een klimaat dat mij overviel. Zat ik er een keer in, dan kon het uren duren voordat ik er weer uit was en rust vond. Het is voor ons – mijn man en mij – wel een zware strijd, maar de zegen blijft niet uit! Mijn man is van protestantse huize en hij leert zo een voor hem totaal vreemd, geestelijk terrein kennen, waar ik uit kom, namelijk door en door occult. We veroveren stap voor stap, in het begin als stappen in de mist. Soms dacht ik dat ik gek werd. Ik deed vreemd buiten mijn wil om, maar de belofte van de Heer is waar: ‘In de strijd word je sterk en ontvang je kracht’.
  • Vanwege de hevigheid hebben we vaak de oudsten moeten vragen om voor mij te bidden en er is bij hen nu kracht en inzicht. Hierin zien wij dat de Heer zijn herstellingsplan via de gemeente wil uitwerken en niet langs de individuele weg. Als meisje had ik al last van angsten die mij tot een neurotisch, gevoelsgestoord kind maakten, zodat ik altijd huilen moest. Ik weet echter dat mijn ware identiteit sprankelt van levenslust en de Heer mij volkomen zal verlossen. Iedereen in mijn familie heeft deze aanvallen in meer of mindere mate.
  • Het merkwaardige is wel dat in deze soms uitzichtloze beproevingen uw boodschap ons sterkt en inzicht en houvast verschaft. Er gaat een scheppingskracht vanuit, waardoor mijn geest zich kan oprichten en in het geloof het Woord van God kan grijpen. Hierdoor wordt de ware vijand ontmaskerd en besef ik dat dit klimaat niet bij mij hoort. Het is niet menselijk maar demonisch. Het zou te ver voeren u in details te vertellen hoe en wat, maar ik wilde u deelgenoot maken van de machtige zegen die van onze boodschap uitgaat. Ik kan nu beginnen te leven, ik kan blij en gelukkig zijn, genieten van het alledaagse leven!

Een ander onderwerp en eigenlijk de hoofdreden van dit schrijven is de vraag:

  • ‘Moet een zwangere vrouw in haar barensweeën onmenselijke pijnen doorstaan? Ik ben namelijk zwanger, al zeven maand en binnenkort kunnen we ons verblijden over de geboorte van ons eerste kindje. Nu is het juist het feit van de barensweeën met de normale (?) bijbehorende pijnen, dat ik mijn vraag stel. In Genesis 3:16a staat: ‘Tegen de vrouw zei Hij: Ik zal uw moeite in uw zwangerschap zeer groot maken; met pijn zult u kinderen baren.’ Geeft God pijn, smart, verdriet of ellende? De Bijbel leert mij duidelijk dat iedere gave die goed is en elk geschenk dat volmaakt is, van boven neerdaalt, van de Vader van de lichten, bij wie geen verandering is. Dan was God in de tijd van Adam en Eva toch ook zo! Dan vind ik het logisch om te denken dat niet God deze moeite, pijn en smart bewerkt, maar dat Hij Adam en Eva kennis geeft van wat er nu zal gaan komen, van het kwade dat in de wereld gekomen was en dat ze tot nu toe niet hadden gekend. Maar in het nieuwe tijdperk zijn wij toch door het offer van Christus verzoend met God en tot gehoorzaamheid gebracht aan zijn Woord.
  • Onze geest is toch vrij of wordt vrijgemaakt, onze ziel wordt hersteld en ons lichaam vindt genezing. Jezus zelf levert ons toch de garantie van onze volkomen verlossing. Hij is zelf uit de doden opgestaan door Gods Geest en diezelfde Geest en opstandingskracht woont toch ook in ons. Wij worden toch nu al tot zonen van God gemaakt en onze sterfelijke lichamen worden toch weer levend gemaakt naar Gods belofte, niet later maar nu. Dit is wat mijn man en ik al pratende met elkaar ontdekten.
  • Van de artikelen over de erfzonde hebben wij al veel geleerd. U schreef daar onder andere in, dat in Genesis 3:16b staat, dat de man over de vrouw zal heersen, maar dat in Christus de huwelijksrelatie man-vrouw weer hersteld is en dat ze als partners door het leven mogen gaan. De heerschappij van de man vervalt in Christus, omdat dit vanaf het begin niet zo was. Dit hebben we al ervaren toen we nog niet getrouwd waren: de een staat niet boven de ander. Ik zeg vaak tegen mijn man, dat ik met mijn beste vriend ben getrouwd. Ik beschouw dit als een enorme rijkdom. Maar als de relatie tussen man en vrouw in Christus hersteld is, dan toch ook de moeite bij het baren, want God vernoemde beide in een adem, in een zin.’

Ons antwoord: ‘Vanaf het begin niet zo geweest.’

Vóór alles willen we benadrukken dat de uitspraken gedaan in Genesis 3:16, pas ná de zondeval door Mozes zijn opgetekend. Daarvóór was de schepping zeer goed en schiep God de mens als man en vrouw:

  • ‘En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen’ (Genesis 1:27).

Met een variant op Jezus’ woorden over de echtscheidingsbrief van Mozes, kunnen we hier schrijven: ‘Het met pijn kinderen baren, het verlangen van de vrouw naar haar man en het heersen van de man over de vrouw, is vanaf het begin niet zo geweest’ (Mattheüs 19:8). Onze enkel goede God kan geen enkele lichamelijke pijn en letterlijke overheersing schapen, want Hij is enkel goed. Deze verkeerde situaties zijn door de satan en zijn demonen geïmporteerd en zullen pas naar het normale terugkeren, als zij compleet overwonnen zijn door Jezus Christus met Zijn gemeente  (Openb.14:14-20). Tot die tijd gaat er om of de positie van de christen na zijn nieuwe geboorte in deze wereld nog dezelfde is, of dat ook hierin verandering is gekomen.

In de geestelijke wereld is de mens een nieuw leven begonnen. Hij is ‘in Christus’ en wij weten dat in Hem het verschil tussen man en vrouw weg valt. In de gemeente aanvaarden wij deze gelijkstelling dan ook zonder voorbehoud. Waar in een gezin man en vrouw beiden christenen zijn, zal dit principe ook in hun huwelijk doorwerken. Dan kunnen we spreken van gelijkwaardige partners, die in vrede en harmonie samen leven en hun gezin opbouwen.

Als de eenheid sterker wordt en zich geestelijk verdiept, worden ook Gods gedachten steeds meer één bij beiden en is een enkel woord, blik of gedachte al genoeg om een harmonieus en zelfs een zeer goed huwelijk te houden. Het huwelijk is immers door God ingesteld en daarom kunnen bewust Goddelozen een huwelijk niet echt volhouden zoals God het bedoeld heeft. De massa’s echtscheidingen en de rampen die dit veroorzaken bewijzen het ook. Ook al zijn er huwelijken die functioneren zoals ‘heidenen die van nature doen wat de wet gebiedt’ (Romeinen 2:14,15), een Bijbelse en geestelijke eenheid kan er nooit echt komen.

De gelijkheid die wij hier noemen ligt immers op het geestelijke vlak. Daarom hoort voor de kinderen het gezag van de vader en van de moeder op hetzelfde niveau te liggen. Wat moeder zegt, moet evenveel autoriteit hebben als wat vader wil. In deze onderlinge verhouding blijft, dat de man zijn vrouw zal liefhebben en met haar zal leven ‘als met broos vaatwerk en haar eer zal bewijzen’ (1 Petr.3:7), terwijl de vrouw ook positief op hem blijft ingesteld, dus hem blijft liefhebben. Dit brengt mee dat zij in de natuurlijke wereld geen enkele heerschappij over elkaar voeren, maar voorbeelden zijn voor Jezus’ gemeente (1 Petr.5:3).

Adam en Eva waren onder het regiem van de overste van deze wereld gekomen en onder diens wetten van zonde en van dood. Dit werd merkbaar in hun leven en in het bestaan van de hele levende schepping. Deze had voor de zondeval moeiteloos gefunctioneerd, maar leeft voortaan onder verdrukking. De aardbodem zal voortaan doorns en distels voortbrengen en de man zal zwoegende het veld bewerken en van het gewas eten. De moeiten en de druk zullen voor de vrouw ook merkbaar zijn bij het voortbrengen van kinderen. Het dragen van een kind zal moeizamer verlopen en de geboorte met pijn gepaard gaan.

13 miljard jaar – Het maar niet willen erkennen door het naamchristendom

Mozes moest met alle kennis die hij had opgedaan aan het hof van farao, de hele schepping van 13 miljard jaar comprimeren tot slechts 6 dagen. Werkelijk een fenomenale prestatie, maar niet voldoende om het hele scheppingsproces gedetailleerd te beschrijven. Vóór de zondeval waren man en vrouw één en zij schaamden zich niet voor elkaar. Alleen al in dit ene vers zit een wereld van duizenden jaren achter. Hoe was die wereld zónder begeerte en zónder overheersing? Pas in de laatste dagen zal alles ons duidelijk worden, in ieder geval weten we nu al dat deze ellende zeker niet uit God was en er na de overwinning over satan ook nooit meer zal zijn. Eén dag is bij God immers als duizend jaar en al hebben Rome en de bijbelbelt deze uitspraak van Petrus bij het grof vuil gegooid, zij blijft tot in alle eeuwen de werkelijkheid.

Bijbelse, nieuwe geboorte

Na onze nieuwe geboorte staan wij niet langer onder de heerschappij van satan en zijn wij door de wet van de Geest vrijgemaakt van de wet van zonde en dood. Naar de innerlijke mens leven wij in de vrede, blijdschap en gerechtigheid van het Koninkrijk van God. Naar de uitwendige mens leven we echter nog in deze wereld en hoewel rechteloos geworden, probeert satan ook de opnieuw geboren en Geestvervulde christen nog steeds aan te vallen en aan te tasten. De Heer zei: ‘In de wereld zult u verdrukking hebben’, maar bemoedigend voegde Hij eraan toe: ‘Maar heb goede moed, Ik heb de wereld overwonnen’. Hij is begonnen met de strijd aan te binden tegen de verdrukkende en verdervende demonen en heeft ons geleerd hoe wij het moeten doen om overwinnaars te worden en ook op deze aarde gezond (dus zonder ziekte), rechtvaardig (dus zonder zonde) en naar Gods plan (dus zonder leugen, maar in de waarheid) te leven. De zegen hiervan zal de mens ondervinden in de strijd om het bestaan:

  • ‘Wees niet bezorgd’ en ‘werp al uw zorgen op Mij, want Ik zorg voor u’. ‘Strijd de goede strijd van het geloof en grijp naar het eeuwige leven’  (Matth.6:25-34; 1 Timotheüs 6:12).

De vrouw kan vertrouwen op onze God bij het dragen en het geboren worden van haar kind. Zij kan bidden of alles voorspoedig zonder storing of complicaties zal verlopen. Haar innerlijke vrede, rust, ontspannenheid en ‘blijde verwachting’ zullen het proces al ten goede beïnvloeden en van ‘onmenselijke pijnen’ zal zeker geen sprake zijn. Zelfs medici constateren het verschil in pijn bij verschil van innerlijke gesteldheid. Zo lees ik in de Medische Encyclopedie:

  • ‘Het spreekt vanzelf, dat deze pijngewaarwording zeer individueel is en afhankelijk van karakter en opvoeding van de vrouw’.

Ook voor aanstaande moeders geldt, dat zij zich niet moeten laten verontrusten, want de hemelse Vader weet wat zij nodig hebben totdat satan geheel verslagen is (Openb.12:14). Ook in dit opzicht zien wij – hoewel de duivel nog rondgaat met dreiging – uit naar overwinning en herstel. We zijn overtuigd dat waar het herstelproces zich voortzet, in het vrederijk ‘de moeite van de zwangerschap’, niet ‘vermeerderd’, maar juist verminderd zal zijn tot de normale door God bedoelde proporties. En als de hele mensheid uiteindelijk in zijn geheel een verheerlijkt lichaam zal hebben zoals onze Heer Jezus dit heeft, dan zijn zij als de engelen, die niet trouwen of ten huwelijk nemen. De mensheid in Christus is dan de vrouw van God en zal met Hem heersen tot in alle eeuwigheden (1 Corinthe 15:55).