‘O, je kunt gerust gaan hoor, ik red me wel. Laat mij maar eens een keer het huishouden doen, zo moeilijk is dat nu ook weer niet’. Zo heeft Reinier zijn vrouw gerustgesteld; het zou hem wel lukken. Ze kon met een gerust hart hun gezin aan hem overlaten. En dat heeft ze dan ook gedaan. Maar al te graag heeft ze haar kans gegrepen. Samen met een vriendin er eens een hele dag tussenuit, is dat niet iets heerlijks? Dat gebeurt haar niet veel meer. Altijd is er de verantwoording voor het gezin. Naast het werk buitenshuis, ook thuis altijd in de weer. Niet erg, maar soms toch ook wel eens een opgave die niet eenvoudig is.
Vandaag is pa de gelukkige die ervoor opdraaien mag. Ook: een vrijwillig opgenomen taak. Reinier zag het zo zwaar niet in. En het is inderdaad goed gegaan. De ontbijtboel wegwerken was een koud kunstje, stofzuigen ging hem ook goed af, zelfs de planten water geven was geen probleem. Toen de kinderen thuiskwamen, troffen zij een opgeruimd huis aan en Reinier was een en al aandacht voor zijn kinderen. Zo is het de hele dag prima verlopen. Reinier kan het wel, dat had hij toch al gezegd?
Het is dus, zoals hij heeft voorspeld, allemaal uitstekend gegaan. Totdat het tegen half zes liep. Dat betekende: het eten klaarmaken. Vol goede moed is onze huisvader aan het aardappel schillen geslagen. Dat begon al moeilijker te worden; hij was dat helemaal niet gewend. Maar daarna begonnen de problemen pas goed. Moest er nu veel of weinig water op de aardappelen? Even later: waar is nu toch de blikopener gebleven? Heeft zijn vrouw speciaal voor zijn gemak blikgroenten klaargezet en nu kan hij dat blik niet openkrijgen. Daar sta je dan met je goeie gedrag. Zo waren er nog wel meer problemen. Want de kinderen vonden het maar geweldig, papa thuis aan het koken en dus bleven ze maar aandacht vragen. Het werd zo wel heel verleidelijk om in de auto te stappen en patat te gaan halen…
Een man in het huishouden, dat is soms toch maar niks. Het mag dan wel eenvoudig lijken, maar je hebt er toch zeker je verstand wel bij nodig. Daar raakte Reinier wel van overtuigd. Naarmate de dag vorderde, is hij een stuk van zijn zelfvertrouwen kwijtgeraakt. De gedachte van: ‘ik doe dat wel even’ heeft hij losgelaten. Net als: ‘ik heb niemand nodig’.
Ik heb niemand nodig…?
Ik red het wel alleen hoor. Deze gedachte komt ook op ander gebied naar voren. Veel mensen zeggen dit ook als het hun innerlijk leven betreft. Ze zijn volledig ‘selfsupporting’. Hebben ze God dan niet nodig? Nee hoor, ook die kunnen ze missen; ze regelen alles zelf wel. Dat denken ze tenminste. Het gaat allemaal goed, net zoals ze gezegd hebben. Zie je nou wel?
Totdat… Totdat er problemen komen waar ze geen rekening mee hebben gehouden. Dan verandert hun instelling. Velen gaan dan bidden. Misschien voor het eerst van hun leven. Of God ze maar alsjeblieft uit de puree wil helpen. Wil God dat? Ja, zonder meer. God wil zelfs dat de mens niet in de puree komt. Dat hij, vóór het zover zou komen, al met Hem rekening houdt. God wil dat de mens Hem dient. En dan zorgt Hij op zijn beurt dat wij zijn hulp ontvangen, elke dag van ons leven. Zonder die hulp kunnen wij niet, ook al denken we dat misschien.
Een dag het huishouden runnen mag dan sommigen van ons dan misschien feilloos afgaan, je hele leven op eigen houtje leiden is echter een onmogelijke zaak. Dat lukt niemand van ons. Wij allemaal hebben God nodig. Zonder Hem kun je niet echt leven. Daarom op deze plaats een oproep tot al diegenen die, net als Reinier het tot nu toe zelf hebben gekund:
“Wees niet eigen wijs, maar laat u leiden’. Geef je over aan de hemelse Vader. Zodat je de volle zegen van Hem kunt ervaren!”
******************
Een mens zonder Schepper?? >>>>>