19. Een druk programma

Ik vraag meestal of de mensen mij een uur per dag en een dag per week willen geven voor studie en stil-zijn. Sommigen proberen dat inderdaad, maar de meesten willen zo veel mogelijk deze korte tijd gebruiken, zodat ik soms 3 tot 5 maal per dag spreken moet. Wij merken dat het programma te vol is, doordat ik in de plaatsen te kort blijf. Een week in Ottawa is niet lang genoeg. Anderhalve dag in Kitchener gaf 6 spreekbeurten. Maar het werk is heerlijk. En ‘ik groei tegen de verdrukking in’. Ik ondervind, dat velen voor me bidden. Gods Geest werkt zichtbaar en het is heerlijk. Zijn bevrijdende invloed is te zien. Een student zei mij, toen ik gesproken had over ‘Het geloof is de radar om door de wolken de overwinning van Christus te zien. Nu zijn er geen problemen meer voor mij. God gaf mij het antwoord op alles. Ook in de toekomst zal ik nooit meer problemen hebben.’ Ik moest hem wel remmen en hem zeggen, dat het een strijd van het geloof blijft, tot de laatste dag van ons leven, waar we de hele wapenuitrusting van God voor nodig hebben. Maar we zijn meer dan overwinnaars, door Hem, die ons lief heeft. Amerika kan zo heerlijk jong zijn.

Amerika speelt

In de stations zijn veel automaten. Je kunt er een kiekje nemen van jezelf; je drukt op een knop aan de ene kant en de foto komt er aan de andere kant uit. Om de twijfel over de duurzaamheid te bestrijden, staat er op: ‘A photo today: a treasure tomorrow’ (Een foto vandaag, een schat voor morgen). Kegelspelletjes, jazzmuziekjes, chocolade-automaatjes, van alles helpt je de tijd te doden. En in San Francisco staat er bovendien een automaat, waar je bommen kunt werpen. Als je door de glaasjes kijkt, zie je de aarde onder je wegschuiven, zoals je vanuit een vliegtuig  ziet. En nu kun je een wijzer richten naar een bepaald doelpunt; en druk je nu precies op tijd op een knop, dan kun je zien of je geraakt hebt. Rood licht: teveel naar rechts. Groen licht: raak. Geel licht: teveel naar links. Wat een alleraardigst spelletje, als je net uit Europa komt.

Ik denk aan de man met die verre blik, die vertelde: ‘Ik kwam uit Rusland naar Duitsland terug en ik zocht mijn huis; ik vond een ruïne; en ze vertelden me, dat mijn vrouw en kinderen er onder lagen.’ Ik zag eens een grafkrans, midden tussen de ruïnes in Darmstadt, neergelegd op het opgedolven graf van geliefden. Het was in Washington, dat na een lezing een heer naar me toe kwam en zei: ‘Ik heb foto’s, die u wel zullen interesseren.’ Toen toonde hij me snapshots van concentratiekampen. Mensen met uitgemergelde gezichten. Met benen als stokken. Zwarte barakken. Prikkeldraad. Zo interessant als je er je eigen vrienden hebt zien omkomen. Amerika speelt…

Life staat deze week vol over atoom- en H-bommen. Het wordt toch wel menens. In de krant lees ik een stukje over de nieuwe ark van Noach. Een prijsvraag, wie men het meest aardig keurt in een eventuele ark naar een andere planeet te gaan. Deze aarde vergaat toch… En dan kiezen sommigen Jane Russell, omdat ze zo’n mooie filmster is. Anderen kiezen Drew Pearson, omdat hij zo’n ‘kijk op de geschiedenis’ heeft. Ook generaal Clay krijgt zijn kansen, omdat er toch wel weer gevochten zal moeten worden… In een lezing bega ik de fout, dat ik citeer wat ik in Holland gelezen heb, dat men in Hollywood zegt: ‘Laat ons eten, drinken en vrolijk zijn, want morgen zijn wij radioactief.’ Het zijn toch heus serieuze mensen, voor wie ik spreek, maar ze barsten in lachen uit. Begrijpt Amerika dan niet? Zien ze niet de realiteit? Zijn het grote kinderen? 

Gill Dodds

Gill Dodds is een atleet. Hij bereikt een wereldrecord in hardlopen, in het Chicago-stadion. Er wordt gejuicht en gefotografeerd. De reporters dringen zich om hem heen. De Chicago Daily News houdt een microfoon voor hem. En als de tienduizenden toeschouwers stil zijn, klinkt Gill’s stem: ‘I appreciate your kindness to me. And I think, that many of you know and realise that running is only a hobby with me. My main job is serving the Lord Jesus Christ. And it was only through prayer, that the worldrecord was set tonight. Thank you, and goodnight’ (‘Ik waardeer uw vriendelijkheid voor mij. En ik denk dat velen van u weten en zich bewust zijn dat hardlopen slechts een liefhebberij voor me is. Mijn voornaamste werk is de Heer Jezus Christus te dienen. En het was enkel door gebed, dat het wereldrecord vanavond gemaakt werd. Ik dank u en goede nacht’).

In Hollywood vertelde een mooi filmsterretje: ‘Ik ben zo gelukkig, sinds ik de Heer Jezus heb leren kennen; ik moest een rol spelen, waarbij ik huilen moest, maar ik kon niet, omdat ik zo geweldig blij ben.’

Sing Sing

Ik ben in de Sing Sing gevangenis. Voor me zitten een 80-tal mannen; vele zijn negers. Ik verwonder me over de nette gezichten van de meesten, vooral de blanken. Ik vertel over mijn ervaringen en er is een ademloos luisteren. Ik gebruik het als illustraties van m’n boodschap en als ik spreek over Jezus’ rijkdom in ons, onze rijkdom in Hem, zie ik instemming en blijdschap in de ogen van velen. Het doet me denken aan Hollywood, een half jaar geleden, toen ik voor de filmsterren sprak. Ook daar was een grotere instemming en blijdschap dan bij veel anderen. Ik vraag hen te bidden, dat Gods Geest wil spreken en mij een open kanaal wil maken en nu luisteren we samen naar Gods stem. Er is vergeving van zonden niet alleen, maar ook reiniging door het bloed van Christus. Reiniging betekent: onze zonden in de diepte van de zee, weg, de redding volkomen. Er klinken ‘halleluja’s’, ‘amen’s’, vooral van de kant, waar de negers zitten. Tranen rollen over de zwarte wangen. Ik voel me één met de gevangenen daar voor me.

In de wagen, die me van de poort naar de kapel bracht, voelde ik me onwennig en dacht terug aan die laatste tocht met vader, in de gevangeniswagen in Scheveningen. Dezelfde verenloze, schokkende kar, zonder raampjes. Maar verder gaat de vergelijking niet. Sing Sing heeft een groots uitzicht over een blauwe rivier met bergen op de achtergrond. Op een voetbalterrein meten de gevangenen hun krachten met een bezoekersteam, dat hun mooie auto’s geparkeerd heeft bij de ingang. Hier en daar zitten of slenteren gevangenen in de zonneschijn. Ze dragen geen uniformen.

In de kapel zit maar één bewaker. Door de kleurige ramen schijnt de zon. Het zingen gaat heerlijk. Als Zondagsschool-kinderen roepen ze gretig nummers, van geliefde liederen af: ‘Welk een vriend is onze Jezus’. ‘Trust and obey, for there ‘s no other way to be happy in Jesus than to trust and obey’ (Vertrouw en gehoorzaam, want er is geen andere weg om gelukkig in Jezus te zijn dan te vertrouwen en te gehoorzamen). Ja, ik weet het wel: er zijn cellen met tralies en daarachter het voetbalterrein is de kamer met de elektrische stoel. En ergens zit een vrouw in haar enge ruimte te wachten op haar tocht daarheen. Ze heeft met haar man veel vrouwen vermoord; ze zochten samen de eenzamen uit, die veel geld hadden. Hij sprak over liefde en trouwde haar en samen doodden ze de slachtoffers. Zo werden ze rijk, totdat ze ontdekt werden.

Na afloop komen velen naar voren en bedanken me. Een neger houdt mijn hand vast met zijn klamme vinger: ‘Ik kon de weg terug maar niet vinden. Vandaag zag ik het. Het is Hij. Ik wil proberen mijn hart te openen voor Hem.’ ‘Niet proberen, doe het nu! Hij is hier, Hij heeft ons alles gegeven. Lees het in Zijn Woord. Neem het. Hij geeft het levenswater voor niets.’ Ik geef m’n boek: ‘Gevangene en toch ….’ als een herinnering aan dit uur aan de secretaris, een gewichtig doend manneke. Hij belooft het aan allen te laten lezen. Gevangene – en toch…

Een poosje geleden zat ik bij het bed van een halfdode vrouw. Haar man was een van de seksmaniakken, waar de kranten griezelartikelen met foto’s over publiceren, met de alle vuilste bijzonderheden. Ze is ver heen. Met een zwakke stem vertelt ze mij: ‘Hij sloeg mijn hoofd op de grond, totdat ik zo kapot was als ik hier nu lig. En nu misschien blind zal worden. Hij trapte mijn ribben kapot.’ En dan ineens zegt ze met zo’n vriendelijk gezicht, heel wonderlijk: ‘Ik ben alleen maar zo dankbaar, dat ik het slachtoffer was en niet een of ander klein kind.’ Bereik ik haar, als ik spreek over Hem, die de zonden van de wereld gedragen heeft? Haar gebroken stem zegt: ‘Als ik Hem niet had gehad, was ik hier niet doorgekomen. Hij heeft me niet verlaten.’ Ik begrijp haar. Er is een lijden onder de wreedheid van mensen en tegelijk een verbonden zijn met Hem.