Het was een heerlijke zaterdagmiddag. Mijn vrouw, de kinderen en ik gingen boodschappen doen in de stad. En natuurlijk een terrasje doen. Het was er gezellig druk. Naast een bakfiets probeerden jongeren met gitaren met hun iele stemmen via een versterker de passerende mensen te bereiken. Wat ze zongen ging eigenlijk in het geroezemoes verloren. Ik bekeek ze en had bijna medelijden met hen. En toen stond opeens dat meisje met die – voor mijn gevoel wat geforceerde – glimlach op haar gezicht, voor mijn vrouw en vroeg:
- ‘Mevrouw, bent u een kind van God?’
De vraag kwam als een kogel op mijn vrouw af. Ze voelde zich overrompeld, maar ze gaf toch heel kalm een antwoord: ‘Ja, zeker!’ Ik draaide me snel om, maar te laat:
- ‘Oké, meneer, en u?’
Bijbehorende artikelen: