De natuurlijke of geestelijke christen

Lezen wat er staat of verstaan wat men leest?

Het komt voor velen hard aan, maar het nieuwe verbond maakt duidelijk onderscheid tussen natuurlijke en geestelijke christenen. De eerste groep is onderworpen aan een denken wat zich bezig houdt met de aarde, dat beheerst wordt door de god van deze eeuw. De tweede groep wordt door de Geest van God gestimuleerd om de dingen te bedenken die boven zijn, waar Christus is (Col.3:1-4). Zij bestaat uit geestelijke mensen, omdat deze rekening houden met de geestelijke wereld. Zij zijn overgezet naar het koninkrijk van Gods geliefde Zoon; zijn daar burgers van Zijn koninkrijk en nemen daar hun plaats in (Col.1:13; Ef.2:19).

Er zijn dus christenen die de weg over de aarde gaan en er zijn er die de hoge weg door de hemel gaan. Beide wegen hebben een einddoel. De beslissende fase ligt voor de ene categorie op aarde en voor de andere in de hemel. In het oude verbond kon de oratorische vraag gesteld worden: ‘Heeft de mens zijn strijd niet op aarde?’ In het nieuwe verbond beschrijft de apostel de strijd in de onzichtbare wereld (Ef.6:10-23). Door hem wordt alleen de strijd genoemd tegen satans demonen. De geestelijke christen strijdt dus ook niet tegen het eigen ‘ik’. Duidelijk wordt vermeld dat hij alleen een geestelijke worsteling heeft tegen de heerschappij van de machten en boze geesten in de onzichtbare sferen.

Alleen oorlogen op aarde?

De weg die aardsgezinde christenen bewandelen, wordt gemarkeerd door natuurlijke aanwijzingen. Zij houden zich bezig met botsingen tussen de volken, met de derde wereld, met een zogenaamde profetische visie die zegt: Let op Rusland, China, de VS, het Midden-Oosten en let vooral op Israël. Met de geografische kaarten in de hand bakenen zij de terreinen af en zien dan telkens op de ‘klok van Israël’ hoe ver zij verwijderd zijn van de laatste beslissende slag in dit tijdperk, wanneer noord en zuid, oost en west, op elkaar botsen op de moeder van alle slagvelden. Het centrum waar alle wegen op uitlopen, is Armageddon in het grote veld van Esdrelon. De wereldoorlog zal daar zo verschrikkelijk en massaal zijn, dat de Israëliërs – volgens de ‘schriftgetrouwe’ lezers die Ezechiël 39:9 letterlijk lezen – hun fornuizen zeven jaar lang kunnen stoken met het hout van de kleine en grote schilden, bogen, knotsen en speren!

Hemelburgers

De geestelijke christen stelt echter tegenover deze tijdperkenleer zijn hemelse visie. Het gaat bij hem niet over het herstel van een aards Israël, maar over de oprichting van het Koninkrijk van Jezus dat niet van de aarde is. Het gaat niet over de herbouw van een stenen huis van God (Hand.7:48-50), maar om een tempel van God in de geestelijke wereld te voltooien. De overwinning ligt bij hem niet in de heerschappij van een Joods ras, dat Jeruzalem tot een metropool zal maken, maar hij ziet uit naar het ogenblik dat de zonen van God in een demonische eindtijd overwinnen over de antichristelijke legers in de hemelse gewesten. Onze Heer zei in verband met deze felle worsteling:  ‘Ik heb u macht gegeven over de hele legermacht van de vijand’. Hij overzag de eeuwen en profeteerde over de afloop van deze slag bij Armageddon in de onzienlijke wereld, dat Hij de satan als een bliksem uit de hemel zag vallen.

Wij zien niet op een ‘klok van Israël’, maar onze blik is gericht op de volmaking van de gemeente. Wij willen doen wat het eenvoudige echtpaar Aquila en Priscilla voor Apóllos deed. Het legde deze volgeling van Johannes de weg van God nauwkeuriger uit. Zo tonen wij ook aan dat de minste in het Koninkrijk der hemelen meer is dan Johannes de Doper, maar ook meer dan enig aardsgerichte christen die op oudtestamentische wijze de weg naar Armageddon op de aarde situeert.