Er is geen onderwerp, dat zo beslissend is voor de praktijk van het leven als: het huwelijk. Geen wonder, dat de machtige arm van de kerk van Rome zich ook hiernaar heeft uitgestrekt en ook dit levensterrein geheel aan zich ondergeschikt heeft gemaakt. Hier komt de kerk van Rome namelijk met haar zwaarste geschut aandragen en verklaart het huwelijk tot een sacrament. Dat elke grond voor deze bewering ontbreekt in de Bijbel, maakt geen verschil. Het huwelijk is een ‘sacrament’, dat door Christus is ingesteld, zo leert Rome, ondanks het feit, dat God in het aardse paradijs man en vrouw al tot elkaar bracht met de opdracht, dat zij tot één vlees zullen zijn (Gen.2:24).
Het huwelijk is een sacrament, zo hamert Rome erin, net zo lang totdat niemand er meer naar vraagt waar Rome haar leer vandaan haalt. Wie dat toch nog doet, die wordt met een kluitje in het riet gestuurd: die krijgt te horen dat Paulus in Efeze 5:32 zelf geschreven heeft dat het huwelijk een ‘mysterion’, een sacramentum oftewel een geheimenis is. In dat woord legt men dan heel de roomse interpretatie van de sacramenten: genademiddelen, die de genade aanduiden welke ze ex. opere operato geven.
Geldig en ongeldig
De geldigheid van een huwelijk hangt van de roomse wetgeving af. De geldigheid van het levenscontract van man en vrouw ligt in de handen van de kerk van Rome.
- Rome heeft hier het eerste en laatste woord.
- De kerk van Rome regeert hier over Gods instelling, het huwelijk.
- De kerk van Rome decreteert hier wat wel mag en wat niet mag.
Eigenlijk zou elke opnieuw geboren christen de geschiedenis van de roomse huwelijkswetgeving eens moeten bestuderen om de ware aard van de kerk van Rome te leren kennen en de mateloosheid van haar pretenties. Eeuwenlang is alleen het huwelijk, dat voor een priester gesloten werd, als geldig aangezien. Ook na de reformatie heeft het eeuwen geduurd, voordat Rome iets prijs gaf van haar eisen op dit gebied.
‘Een beschamend en verschrikkelijk concubinaat’
Nog in 1852 noemde paus Pius IX het huwelijk van alle protestanten en het huwelijk dat alleen voor de burgerlijke wet werd aangegaan ‘een beschamend en verschrikkelijk concubinaat’. Heel de burgerlijke wetgeving moet wijken en wordt daadwerkelijk opzij geschoven voor de wil van Rome. Het feit dat in sommige landen huwelijken eerst burgerlijk gesloten moeten worden, is geheel in strijd met de pretenties van Rome. Het burgerlijk huwelijk van een rooms-katholiek is geen huwelijk, zo leert Rome, het is slechts een formaliteit.
Dogmatiek in dienst van Rome
De roomse theologen bewijzen ook op het terrein van het huwelijk goede diensten aan hun kerk. Het hoofddoel van het huwelijk is volgens de roomse theologen de voortplanting. Zo wordt ook hier weer het Bijbelse beeld verdraaid. De Bijbel laat duidelijk naar voren komen, dat de totale gemeenschap naar lichaam en ziel, de liefde dus, in het huwelijk op de voorgrond staat. Man en vrouw zijn er niet op de eerste plaats om een gezin te stichten, maar zijn er om elkaar en voor elkaar. Bij Rome staat echter de gezinsvorming primair op de voorgrond met alle verstrekkende gevolgen van dien. Dit onschriftuurlijke beeld van het huwelijk oefent haar invloed uit op alles wat ‘wel mag’ en wat ‘niet mag’ in het huwelijk. De liefde van man en vrouw wordt op deze manier dienstbaar gemaakt aan de uitbreiding van het ledental van de roomse kerk. De geslachtsgemeenschap is in het licht van de Bijbel allereerst een uitdrukking van de wederzijdse liefde en van de totale gemeenschap met elkaar.
Tirannie van de moraal
Verschrikkelijk zijn de gevolgen van de roomse dogmatiek en moraalleer over het huwelijk. Talloos zijn degenen, die daaronder zwaar gebukt gaan. Nergens meer dan hier, vermenigvuldigt Rome haar zonden en wetten en legt zij de mensen een ondragelijk juk op. Een juk dat hen uiteindelijk telkens weer in de armen van de priesters van de roomse kerk drijft, die dan het verlossende ‘ik ontsla u van uw zonden’ uitspreken. De roomse moraaltheologen gaan uit van de ‘natuurwet’, terwijl de natuur nooit wetgeefster kan zijn.
Duizenden kinderen misbruikt door Rome
Bij een poging om aan de roomse moraalleer een Schriftuurlijk tintje te geven, verwijst men naar Genesis 38. Elk verlies van mannelijk zaad is een doodzonde, zo leert Rome, kijk maar naar Onan, die daarom door God gedood werd. Die verdraaiingen van de Schrift is oorzaak van gruwelijke gewetenskwelling van talloze roomsen. Zonder enige twijfel stelt de Schrift haar eisen m.b.t. het huwelijk, maar die eisen hebben een andere achtergrond dan de tirannieke wetten van de roomse moraalleer, die voortdurend dreigt met ‘doodzonde’.
Onbeschrijfelijk zijn de spanningen, die op deze manier veroorzaakt zijn en nog steeds worden. De liefde van veel mannen en vrouwen is uitgedoofd of verkoeld als gevolg van deze roomse leer over de huwelijksomgang. Velen hebben zich van God geheel afgewend, omdat zij dit ondragelijke juk niet langer aan konden, misleid als zij zijn door de leer van Rome als zou haar leer de wil zijn van God. Onderzoek van de Bijbel zou voor velen een ware bevrijding betekenen van kwellende angsten. Wie Genesis 38 in zijn geheel leest, die zal ontdekken, dat de inbreuk op de gewoonte van het zwagerhuwelijk, de onwil om aan de vrouw van de afgestorven broeder nakroost te geven omdat het hem niet zou toebehoren, dat dát de zonde van Onan was. Dáárom werd hij door God gedood. God wil geen tirannie van een moraal, maar de leiding van Zijn Geest, die de Zijnen tot heiligheid wil leiden, een overwinningsleven, waarin geen plaats meer is voor onreinheid en gebondenheid, maar dat werkt Gods Geest uit.
Het gemengde huwelijk met niet katholieken
De invloed van deze roomse huwelijkswetgeving laat zich ook zeer sterk voelen in de gemengde huwelijken. Al te lichtzinnig wordt daarover vaak gedacht en geoordeeld. De rooms-katholieke kerk is onverbiddelijk in haar voorwaarden en eisen ten opzichte van de niet roomse partij. De niet roomse partij moet waarborgen stellen het gevaar voor ‘bederf’ van de r.k.-partij te zullen afweren, de ander volkomen vrij te zullen laten in het vervullen van de roomse plichten en beide partijen moeten waarborgen, dat alle kinderen rooms gedoopt en opgevoed zullen worden. Bovendien is de roomse partij verplicht om te zorgen voor de ‘bekering’ tot de kerk van Rome van de niet roomse partij. Deze waarborgen moeten schriftelijk gegeven worden. Van deze voorwaarden wijkt de roomse kerk nooit af.
Men kan zich gemakkelijk voorstellen wat een verschrikkelijke gevolgen zulke beloften met zich mee kunnen en onvermijdelijk zullen brengen. Het hele gezinsleven krijgt een rooms-katholiek stempel. Talloos zijn de problemen, vooral als er kinderen komen. Eindeloos is het verdriet van veel gemengd gehuwden en eenstemmig is het oordeel van bijna ieder van hen: ‘had ik het maar nooit gedaan!’ Men beseft al te laat, dat men, door een roomse partij te trouwen, men ook de invloed van de hele on-Bijbelse roomse huwelijkswetgeving zijn huis binnenhaalt:
- ‘Vorm geen ongelijk span met ongelovigen, want wat heeft gerechtigheid gemeenschappelijk met wetteloosheid en welke gemeenschap is er tussen licht en duisternis? En welke overeenstemming is er tussen Christus en Belial? Of wat deelt een gelovige met een ongelovige? Of welk verband is er tussen de tempel van God en de afgoden? Want u bent de tempel van de levende God, zoals God gezegd heeft: ‘Ik zal in hun midden wonen en onder hen wandelen en Ik zal hun God zijn en zij zullen Mijn volk zijn (2 Cor.6:14-16).
Geheel afgezien van de praktische gevolgen is er het uitdrukkelijke verbod van God in Zijn Woord om geen juk aan te gaan met een ongelovige. Het geheimenis van de liefdeseenheid tussen man en vrouw is al te groot, zo groot zelfs, dat de eenheid van Christus met de Gemeente er mee vergeleken wordt. Deze eenheid kan onmogelijk tot stand komen als men zich buigt voor de afschuwelijke huwelijksleer van de kerk van Rome.