Nadat Russell in 1916 overleed, werd, na enige discussie, J. F. Rutherford de nieuwe president van het Jehova genootschap. Zodra deze slimme vos de touwtjes stevig in handen had, begon hij heel stilletjes de overtuiging van zijn volgelingen in kwalijke zin te beïnvloeden. Hij wist ze (tijdens een jarenlang proces) zover te krijgen, dat het presbyteriaanse karakter van hun gemeenten stap voor stap werden omgeruild voor een zogenaamde theocratische instelling. Niet langer werden de gemeenten geleid door eigen gekozen ouderlingen, ze werden nu (onder het mom van de theocratie) gedirigeerd door Rutherford en zijn naaste medewerkers.
J. F. Rutherford
Ik noem met opzet dit door Rutherford uitgedachte systeem een theocratie. Dat is volgens sommigen te sterk uitgedrukt, maar zij hebben nog nooit zo’n uitgekookt raffinement van een menselijke ‘godsregering’ meegemaakt. ‘Het Theocratisch Instituut’ (‘Theos’ = God, Grieks) riep veel weerstand op, zoals te lezen valt in ‘De Wachttoren’ van 1 juli 1956:
- ‘Er zijn niet vooruitstrevende ‘gekozen ouderlingen’ in de plaatselijke gemeenten van Jehova’s volk die protesteren. Zij leven nog in het verleden, in de de tijd van ‘Pastor’ Russell. Zij beweren dat hij het enige kanaal van Schriftuurlijke verlichting was. Zij noemen hem zelfs ‘de dienstknecht’ van Mattheüs 24:45. Maar onze nieuwe manier van werken, vanuit een meer gecentraliseerde organisatie, is nodig om de getuigen samen te smelten in één hechte macht, die veel werk kan verzetten’.
- ‘Van 1919 af werden de getuigen in 20 jaar tijd geschoold en opgeleid om het theocratisch stelsel van gemeentelijke organisatie te aanvaarden. Al die tijd openbaarden zekere ‘gekozen ouderlingen’ zich als tegenstanders van het nieuwe leiderschap waarin God had voorzien. Zij weigerden in te zien dat Jehova’s heilige geest of werkzame geest of werkzame kracht op de organisatie werkte. Deze geest bracht een bestuursverandering tot stand die leidde tot een theocratische of door God geleide Nieuwe Wereldmaatschappij…’
- ‘In 1921 wilden sommige plaatselijke ‘gekozen ouderlingen’ een plaatselijke ‘raad van directeuren’ vormen. Daarmee wilden zij zich toen afscheiden van de organisatie van het hoofdbureau. Zij wilden op een onafhankelijke democratische wijze werken. Brooklyn verzette zich en deed een poging om de verhouding, waarin de plaatselijke ouderlingen tot de gemeente staan, duidelijker te omschrijven’.
- ‘Vervolgens werd er in 1932 in de uitgaven van oktober en november van ‘De Wachttoren’ een tweetal artikelen gepubliceerd die als titel hadden ‘Jehova’s Organisatie’. Deze toonden aan dat de ambten van ‘ouderling’ en ‘diaken’ in de plaatselijke gemeenten geen Schriftuurlijke basis hebben. Eigenlijk zijn allen die geestelijk rijp zijn, in Gods ogen ouderlingen of ouderen. Zij kunnen allemaal dienen als opzieners (episkopoi) en kunnen allen als dienaren in een geestelijk ambt (diákonoi) optreden…’
Vanuit de hele wereld kwamen protesten. Er werden over dit onderwerp veel resoluties geschreven en aangeboden aan het hoofdbureau van het Genootschap. De reactie: deze ‘ambten’ werden afgeschaft! Direct daarna werden de gemeenten gedwongen om de nieuwe structuur van Brooklyn (het heilige der heilige) te aanvaarden. Door middel van een stemming koos Brooklyn een groepsvoorzitter en een dienstcomité, bestaande uit niet meer dan tien personen. Dit comité vervingen de ‘gekozen ouderlingen’. De plaatselijke dienstleider van het Genootschap zou dit comité bijstaan’.
In dit betoog valt op dat, geheel volgens de wachttorenmentaliteit, Jehova’s ‘heilige geest’ met kleine letters wordt geschreven. Deze geest wordt als ‘werkzame kracht’ omschreven. Het valt ook op dat Jehova’s Organisatie met hoofdletters begint. Hoe dan ook, duidelijk valt op dat er een strijd was tussen de ‘theocratische’ leiders uit Brooklyn en een groot deel van de ouderlingen uit de gemeenten. De ‘theocratische’ machthebbers slaagden er in 1932 in, de meesten van hen uit te schakelen en in hun plaats zogenaamde dienstleiders (hun stromannen) aan te stellen. Tegenwoordig zijn dat de ‘gemeentedienaars’. De gemeenten kiezen dan nog wel de assistenten van deze dienstleiders, maar zij zijn slechts tussenschakeltjes in de ‘theocratisering’ van de superieure organisatie.
In een ander nummer van ‘De Wachttoren’ (15 juli 1956) staat:
- ‘De laatste stap in de omschakeling naar een theocratische organisatie van Jehova’s getuigen was in 1938. In dat jaar beschrijven verschillende uitgaven van ‘De Wachttoren’ uitgebreid hoe de vroege Christelijke gemeente in de dagen van de apostelen als organisatie werkte. De volmacht om gemeentedienaren aan te stellen, lag bij een besturend lichaam dat uit de twaalf apostelen en andere rijpe verbondenen bestond, zoals Timotheüs en Titus. Deze volmacht heeft ook Brooklyn, de ‘trouwe en beleidsvolle slaafklasse’, die onder het rechtstreekse toezicht van Christus Jezus in de tempel staat (Mattheüs 24:45-47). Zij moeten leiders in de gemeenten aanstellen. Deze volmacht heeft een democratische gekozen gemeente niet…’.
- ‘In het dienstjaar 1939, precies twintig jaar nadat de kiem van theocratisch toezicht was geplant in de vorm van het ambt van ‘dienstleider’ van een gemeente – vierden Jehova’s getuigen hun eerste volle jaar van ‘volledig theocratisch toezicht’ m.b.t. de afzonderlijke gemeenten. Dit zou het begin zijn van een periode vol vrede en voorspoed. Voorbij waren de dagen van verkiezingscampagnes, discussies en democratisch stemmen. Koning Jezus Christus stond nu aan het roer van zijn organisatie, hij had de leiding in het aanstellen van leiders en het bestuur van de vergaderingen van Jehova’s volk. Niet langer bestond er een losse verwantschap tussen afzonderlijke personen, waarbij ieder deed wat goed was in eigen ogen. Nee, de tegenstanders hadden de strijd opgegeven en zich blij onderworpen aan het Koninklijk Theocratische Bestuur…’ (naar Jes.43:21; 60:17), (Verg. Rome).
What’s new? Hoe herkenbaar! Op dezelfde manier heeft de Rooms-katholieke Kerk eeuwenlang geschreeuwd, dat de paus de plaatsvervanger van Christus is en dat men hem daarom net zo moet gehoorzamen zoals men Christus gehoorzaamt. In dit geval is het dan niet de paus of de president van de Brooklynse Wachttorengenootschap, maar de zogenaamde trouwe en beleidvolle slaaf als de heersende klasse in de organisatie, die onder Jezus’ rechtstreekse supervisie zou staan! En de getuigen slikken deze ongelooflijke onzin, zoals ik zelf – helaas – ook tien jaar lang gedaan heb.
Verstand verplicht op nul gezet – Slavernij
Al met al was de opzet van Rutherford volledig geslaagd: De vrijheid van de geest van de vroege Bijbelonderzoekers had hij heel slim weten om te zetten in een slaafse gehoorzaamheid. Zijn ‘theocratische’ leiders konden nu vanuit hun imposante hoofdkwartier met gezag hun volgelingen instrueren. In een gemeente horen plaatselijke, door Gods Geest geleide oudsten te werken. Maar Rutherford stelde leiders aan die, net als hij, bijzonder fanatiek aan de slag gingen.
Concentratiekampen
Dat het systeem van Rutherford perfect werkte, bleek wel tijdens de tweede wereldoorlog. Veel getuigen hebben in die tijd ongelooflijk geleden in de concentratiekampen van de Nazi’s, geholpen door de vele NSB’ers (NL) en Oekraïense kampbewakers (Google). Een groot deel van hen heeft dit met de dood moeten bekopen. De reden was dat zij hun geloof in de theocratie van Brooklyn vasthielden. Ze geloofden in dit systeem met elke vezel van hun bestaan. Net als de doorsnee getuige van nu dit doet. Gehersenspoeld tot op het bot.
Hun blik is bevooroordeeld, hun geest is vertroebeld en het door God ingeschapen geweten dichtgeschroeid door smerige betoveringen. Zij zijn verblind geworden en volgen direct de leiders van hun corrupte organisatie. Compleet gehersenspoeld door het giftige Brooklyn. Dat schrijnt, want zij volgen vrome leugengeesten die de mond vol hebben van ‘theocratische waarheden’. Deze vrome geesten veranderen de waarheid van de Bijbel echter op uitgebreide schaal. Dit genootschap identificeerde zich in het begin zich als ‘het lastdier van de met haar verbonden gemeenten’. Het was een organisatie die zich inspande om hun lasten te helpen dragen, onder meer door hen te voorzien van Bijbelstudie materiaal.
Het beest uit de zee aan het werk
Dit lastdier onderging echter tijdens de ‘theocratisering’ een complete metamorfose. Inderdaad, een volledige gedaanteverwisseling is gebeurd. De organisatie hielp niet langer meer de lasten te dragen, maar legden hen lasten op! Het vroegere lastdier was nu een echt lastig dier geworden. Geen vriendelijk ezeltje meer dat de lasten voor de gemeenten droeg: het werd een apocalyptisch monster dat alles ging regelen en bedisselen. Van behulpzame geleidehond was het een verscheurende bloedhond geworden. Brooklyn was een ‘theocratische’ tiran geworden, die de gemeenten van de ‘Bijbel studenten’ geleidelijk aan omvormde tot centra van wachttoren propagandisten, die wij heel goed kennen.
N.H. Knorr
Tot zijn dood toe bleef rechter Rutherford het genootschap presideren. Op 8 januari 1942 overleed hij en hij werd opgevolgd door Nathan H. Knorr. Deze man volgde slaafs zijn voorganger. Als president van het Wachttorengenootschap heeft hij de leiding van het besturend lichaam. Dit lichaam heeft de absolute zeggenschap over de organisatie en haar leden. Dit is in een resolutie vastgelegd:
- ‘Wij erkennen dat ‘Het Genootschap’ de zichtbare vertegenwoordiger van de Heer op aarde is…’
Tegen deze Moloch kun je als onderdaan van de wachttorengemeenschap niet vechten, want het gelijk is altijd aan zijn kant!
In 1977 werd hij opgevolgd door Frederick William Franz, die op zijn beurt weer werd opgevolgd Milton George Henschel (van 1992 tot 2000). Don Alden Adams werd de zesde ‘president van het Genootschap’ vanaf 2016 wordt het genootschap geleid door Robert Ciranko. Knorr en zijn trawanten probeerden hun volgelingen enorme oogkleppen voor te binden. Toen dat gelukt was, beweerden zij doodleuk dat zij zonder hun leiding niet verder konden gaan. Ze boden deze leiding aan als de arm van de ‘theocratie’ (sic)!