De Erfzondeleer

De erfzonde is volgens de meerderheid van het christendom, de zondigheid die ieder mens door zijn geboorte aankleeft als gevolg van de zondeval van het eerste mensenpaar. Vrijwel alle zich christelijk noemenden onderschrijven dit leerstuk. Ook buiten de kerken is de erfzonde-gedachte springlevend. Zowel politiek als cultureel, in boeken en films, overal komt de stellige overtuiging naar voren dat de mens in wezen slecht is en schuldig aan veel onrecht. Het is een gruwelijke leer, die bijna niet uit te roeien is. De leer van de erfzonde brengt de mens in grote verwarring. De mens wordt hierdoor niet alleen verantwoordelijk gesteld voor zijn eigen daden en sterft niet alleen om zijn eigen zonden, maar onontkoombaar rust op hem de schuld van Adam en zal hij om diens zonde moeten sterven. Bovendien maakt de totale verdorvenheid van de mens ‘onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad’, het hem onmogelijk zich te bekeren. Men moet dan maar wachten tot God dit doet en stelt deze daad van God dan ná de nieuwe geboorte. Het is dus wel een leer, die de mensen weerhoudt God te zoeken, Jezus aan te nemen en de redding en verlossing te ontvangen. Hier wat kreten over deze verzonnen uitvinding uit de Heidelbergse Catechismus en de Belijdenisgeschriften:

Zondag 3, vraag en antwoord 7 en 8:

  • ‘Vanwaar komt dan zulke verdorven aard van de mens? Antwoord: Uit de val en de ongehoorzaamheid onzer eerste voorouders, Adam en Eva, in het Paradijs, waar onze natuur alzo is verdorven geworden, dat wij allen in zonden ontvangen en geboren worden’ … ‘De mens is zó verdorven, dat hij geheel onbekwaam is tot enig goed en geneigd is tot álle kwaad.’

Artikel 15 Nederlandse Geloofsbelijdenis:

  • ‘Dat de erfzonde ook zelfs door de doop niet geheel te niet is gedaan, noch geheel uitgeroeid, aangezien de zonde daaruit altijd als opwellend water uitspringt, gelijk uit een onzalige fontein’.

Serie:

Artikelen:

Reacties: