Op een evangelische website lezen wij dat de kerk zich al meer dan 18 eeuwen bezondigd heeft aan een verkeerde interpretatie van de Bijbelse profetieën. Zij leert namelijk: Profetieën, die nog niet vervuld werden in de Bijbelse tijd, moeten niet letterlijk worden genomen, maar geestelijk verklaard. Wij lezen: ‘Dat opent de mogelijkheid om er dan ook net van te maken wat men wil, wat dan ook vaak gebeurt, ondanks de waarschuwing van de apostel Petrus geen eigenmachtige uitlegging te geven aan de profetische woorden’.
Allereerst wijzen wij erop dat de profetieën die wel letterlijk in de natuurlijke wereld zijn vervuld, zoals die bijvoorbeeld over de ondergang van Babylon, ook nog op een geestelijke vervulling wachten. Lees maar eens de talrijke tekstverwijzingen in Openbaring 17 en 18 naar de oudtestamentische profeten als Jesaja en Jeremia. Babylon is niet alleen een stad in de zichtbare wereld geweest, maar stelt ook de ontrouwe kerk voor, die ook voor de ondergang is gedoemd. In Hoséa 1:10 wordt voorspeld, dat de kinderen van Israël talrijk zullen zijn als het zand van de zee en dat ter plaatse waar tot hen gezegd werd: ‘U bent mijn volk niet, zij genoemd zullen worden kinderen van de levende God.’ De apostel Paulus citeert deze uitspraak in Romeinen 9:26 en geeft er de volgende interpretatie aan: ‘En dat zijn wij, die Hij geroepen heeft, niet alleen uit de Joden maar ook uit de heidenen’. Deze belofte heeft dus te maken met de gemeente, het geestelijk Israël.
Genoemde website schrijft o.a. over ‘de Heilige Weg’ uit Jesaja 8:
- ‘Het moet wel als een bijzonder wonder beschouwd zijn, toen de Tel Aviv-Jeruzalem spoorlijn werd aangelegd. Wat een opwinding in al de dorpen langs deze lijn! Nu handelt de profeet Jesaja net zo en geeft een veel nauwkeuriger beschrijving van de eerste spoorweg dan van alle andere wegen, die in dat land zouden worden aangelegd. De spoorlijn dateert van 26 september 1892 en is steeds in belangrijkheid toegenomen. Deze lijn heeft er veel toe bijgedragen om de weg te banen tot het nieuwe leven van de Joodse natie.
- Waarom wordt deze nieuwe weg ‘de heilige weg’ genoemd? Sommige Schriftverklaarders zeggen, dat het niet de juiste vertaling van het oorspronkelijke is. De Arabieren en andere volken noemen Jeruzalem ‘El-Khuds’, ‘de Heilige’. In de landstaal van Palestina wordt deze lijn eenvoudig weg genoemd ‘Trekh el Khuds’, ‘de weg van de Heilige’, die leidt naar de Heilige Stad, zonder aan de weg zelf enig idee van heiligheid te verbinden. De onreine zal daar niet doorgaan. Men zegt dat een van de bepalingen van de spoorwegvereniging inhoudt, dat melaatsen – de onreinen van Palestina – nooit gebruik van deze treinen mogen maken. En, niet waar, het is heel duidelijk dat iemand – hoe dwaas hij ook mag zijn – als hij eenmaal in zijn coupé is ingestapt, niet dwalen kan op deze weg. En geen leeuw of ander verscheurend gedierte zal op deze weg de reizigers aanvallen’.
U ziet op welk verheven niveau er over de hoge weg wordt gesproken. Het is allemaal zeer letterlijk verklaard, zodat je respect krijgt voor de vindingrijkheid en slimheid van de schrijvers, maar ons kan dit soort uitleg niet bevredigen.
‘Het opent zo inderdaad de mogelijkheid om er net van te maken wat men wil!’